Charlotte is 25 jaar en werkt in een ziekenhuis in Amsterdam op de afdeling Chirurgie. Als je Charlotte ziet, dan zie je een vlotte jonge vrouw, een dame met pit. Je zou niet verwachten dat ze al sinds haar puberteit weet dat ze mogelijk draagster is van een erfelijke vorm van borstkanker en een drastisch besluit heeft genomen.

Op haar 16de krijgt Charlotte te horen dat er een mogelijkheid is dat zij is belast met het BRCA1 gen. Haar tante was op 39 jarige leeftijd aan borstkanker overleden. Zij was gendraagster. Ook haar opa en vader zijn belast met het gen. Op haar 21e wil Charlottte ook weten of zij belast is met het erfelijke gen. Een jonge leeftijd om dit te onderzoeken en dat krijgt ze ook te horen. Toch zet ze door, ze laat zich testen en ze krijgt thuis een brief toegestuurd. Bij het openslaan van de brief ziet ze direct de duidelijke bewoording "Draagster". Charlotte: "dat gevoel was verlammend, direct dacht ik "KUT"... anders kan ik het niet omschrijven. Die avond hebben we thuis maar een fles wijn geopend. We hebben gedronken op het leven en ik was toen al vastbesloten "ze gaan eraf""

"Siliconen wilde ik echt niet"

Vanaf dat moment is Charlotte in een praatgroep gegaan. "Ik was wel de jongste daar, maar ik heb me er wel altijd op mijn plek gevoeld.  Waar oudere lotgenoten bezig waren met de keuze om wel of niet eicellen in te vriezen, was ik bezig met... hoe ga ik mijn borsten amputeren". Voor Charlotte is het duidelijk dat ze een borstamputatie met een reconstructie van eigen vet wil hebben. Een buikwandreconstructie kwam er dus bij. Charlotte: "Natuurlijk is dat een forse operatie, maar zo had ik het eigenlijk wel voor ogen".  Ik ben in deze periode naar een arts gegaan, maar deze reageerde heel erg afwijzend. Zij vond me te jong, "wat doe jij hier en hoezo wil je een operatie?". Als zij zou opereren dan moest een mooie jonge meid als ik toch wel gaan voor siliconen. "Maar siliconen wilde ik echt niet".

Charlotte geeft aan dat ze weet dat ze jong is, maar dat ze voor haar gevoel, met de wetenschap dat ze gendraagster is, vanaf haar 21e rondloopt met een tikkende tijdbom. "Je weet dat er ooit iets aan gaat komen, dus waarom dit uitstellen?". Er zijn meerdere verhalen bekend van jonge vrouwen die toch op een leeftijd van 25 of jonger borstkanker blijken te hebben en moeten vechten voor hun leven. Charlotte geeft aan dat risico niet te willen nemen, ze had daarin zeker op meer begrip of medewerking van artsen gerekend. Maar psychologisch onderzoek en wachten op een minimale leeftijd van 25 is normaal in Nederland.

"Ineens was er een stroomversnelling, als ik wilde dan moest het vandaag..."

Uiteindelijk gaat Charlotte op zoek naar een arts die met haar mee wil denken. Ze komt uit bij een vrouwelijke arts, Dr. N.A.S.  (Nicole) Posch, werkzaam in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Vanaf het eerste moment voelt Charlotte een klik. Na veel onderzoeken, scans en testen gaat het ineens heel snel. Op 8 februari 2017 staat een grote operatie van 12 uur gepland om Charlotte andere borsten te geven. Zoals Charlotte het zelf vertelt: "mijn borsten worden leeggehaald en de envelopjes vullen ze op met mijn buikvet". 

Een verandering van je lichaam, en een ingrijpende ook. Hoe geef je dat vorm? De vriendin van Charlotte spoorde haar aan om ook iets te doen met haar borsten, een soort "momentum" vastleggen voor de eeuwigheid. Charlotte: "We dachten eerst aan een gipsafdruk, maar toen we gingen kijken wat vrouwen daarvan maken, zelf thuis... daar schrok ik van. Ik had er helemaal niets mee... zo lelijk". Via Google komt ze op bodycasting beelden en de plek waar het kan, Bodycasting Nederland. "Ik was verbaasd. ik wist niet dat deze wereld bestond, dat het kon". De website wekte vertrouwen en een afspraak was zo gemaakt, twee dagen voor haar geplande operatie. 

Door omstandigheden wordt de operatie ineens met een week vervroegd. Ze krijgt dit bericht 1 dag voor haar nieuwe operatiedatum en dat is toch even slikken. Charlotte "ik moest ineens snel schakelen, ik mocht eerder weg van mijn stage, ik moest me voorbereiden. Ik belde mijn broer, ook over de teleurstelling dat het borstenbeeld niet door kon gaan. Hij was heel nuchter en stimuleerde me om te bellen. "Je hebt maar één kans... "Ineens was er een stroomversnelling, als ik wilde, dan moest het vandaag... Gelukkig wilde Bodycasting Nederland speciaal voor mij de Studio deuren openen in de avond".

"Het was het beste wat ik de avond voor mijn operatie kon doen..."

Charlotte vertelt: "Ik had het voor me gezien, ik dacht dat het afscheid anders zou zijn, een rouwproces, paniek en emotioneel. Maar ineens was het een week vervroegd en kon ik in één keer, in plaats van alles overdenken, het hele proces ingaan. Ik voelde mij heel sterk. We gaan het doen, we gaan! Alles was al ingepakt. Dus hop in de avond met de auto naar Reeuwijk voor mijn borstenbeeld.  In de auto was ik nog mensen aan het Appen, morgen gaat het gebeuren...  En toen was ik in de Studio.. Een last viel van mijn schouders. Het voelde als een meidenavond, het was gezellig, de focus lag op iets anders. Er was geen stress meer, ik moest me overgeven, werd ingesmeerd, iedereen was lief voor me en het was goed... Ik had het niet durven dromen dat het kon en dat iedereen in de Studio zo flexibel was, maar daar stond ik dan 's-avonds om 21.00. Niet minder dan 12 uur later zou ik op de operatietafel liggen. Het was eigenlijk het beste wat ik de avond voor mijn operatie kon doen".

"Ik ben meer dan mijn borsten"

"Mijn nieuwe lichaam is iets waar ik aan moet wennen. Ik ben nog niet klaar, ik moet nog operaties ondergaan. Maar ik ben al wel tevreden met wat ik heb. Mijn buik is iets dat nog gecorrigeerd moet worden, mijn tepels zijn nog erg ongevoelig, er zijn blijvende littekens... Natuurlijk zal het nooit meer worden zoals het was, maar ik wil er ook niet om zeuren. Borsten zijn niet alles van wat ik ben, ik ben meer dan mijn borsten".

Het borstbeeld staat trots in de woonkamer. Iedereen die ik ken vindt het mooi, ze vinden het bij me passen. Er is geen afkeuring geweest. Ik had het beeld trots ook direct op Instagram gezet. Het is echt een cadeau aan mezelf. Ik was ook benieuwd, waar zet ik het beeld neer en zou het raar zijn... maar nu staat het mooi in de woonkamer. Bijzonder is dat ik ze nog kan aanraken. Soms zeggen vriendinnen... "even aan je borsten zitten Charlie". Dan lachen we erom en dat moet ook kunnen. Bovenal is het kunst voor mij. Kunst van mezelf. 

"Alsof mijn doel was bereikt... iemand heb ik weten te inspireren"

Charlotte heeft al een aantal keren met haar gezicht in de Media gestaan. Waarom doet ze dat? Charlotte vertelt dat ze een gemakkelijke prater is, het maakt haar allemaal niet zo uit en mogelijk kan ze mensen bereiken, misschien andere vrouwen inspireren. Kort na haar artikel in juli in het NRC blijkt dat ze haar doel heeft bereikt. Charlotte: "Op mijn werk in het ziekenhuis kreeg ik kort na het artikel te horen dat er een jonge vrouw net een een operatie gehad, het ging om een dubbele amputatie met reconstructie.  ik was direct benieuwd, wie ligt daar dan... Ik was heel rustig, ik realiseerde me ook heel goed dat het dan niet om mij gaat, maar bij het voorstellen zei ze direct "ja... ik ken jou"... "Ik heb je artikel gelezen in het NRC en ik heb ook een borstenbeeld laten maken bij de Bodycasting Studio..."  Ik was zo blij, ik heb mijn moeder gebeld. Het voelde alsof mijn doel was bereikt.  Iemand heb ik weten te inspireren, iemand was geraakt en dat is zo bijzonder. Het allermooiste is nog wel dat ik het zelf van diegene heb mogen horen.... 

"Soms denk ik... ik wil dat hele kankerverhaal gewoon loslaten en doorgaan."

Ik ben heel nuchter en geen binnenvetter en zit niet in de knel met mezelf, maar ik heb het hele traject wel als heftig ervaren. Elke vrouw is anders. Het hele traject op de Mamapoli, het overzicht behouden, het natraject. Ik heb wel dingen gezien en heb alles op een eigen manier ervaren. Soms denk ik wel eens, zou ik met mijn verhaal of mijn ervaringen iets moeten? Toch zal dat dan iets zijn voor de toekomst.  Ik heb nu mijn werk, soms denk ik dat ik misschien iets kan betekenen in mijn eigen ziekenhuis. Ik ben ervaringsdeskundige, maar ook zorgverlener. Ik kan mijn verhaal wel met meer kracht vertellen en mogelijk delen. Maar soms denk ik... ik wil dat hele kankerverhaal gewoon loslaten en doorgaan.